تحلیل قاب بازانه و چاله میدانی از مناقشات هسته ای !

زمانی Chris de Burg خواننده شهیر ایرلندی در ترانه Spanish Train خود صحنه منازعه خدا و ابلیس را به میز پوکری تشبیه کرده بود که این دو در دو سوی آن نشسته اند و علیرغم قدرت های سحرآمیزشان در تقلب ، باید مقید به قوانین میز بمانند. منازعه کشدار دولتمردان ما با حریفان غربی شان بر سر مسائل اتمی نیز بی شباهت به بازی پوکر نیست .
دو حریف مدتهاست با بازی در حد چند cheap سعی در برآورد نمودن مهارتهای طرف مقابل و صد البته ورقهای در دست او دارند.تا کنون کسی که باخته حریف ایرانی بوده که با بلوف های نابجا هر بار قدمی عقب نشسته و چند cheap باخته است. از تعلیق داوطلبانه (!) غنی سازی و مهر و موم تاسیسات و تن در دادن به سرک کشیدن کارشناسان آژانس بین المللی انرژی اتمی (و لابد برابر آنچه در چنین مواقعی عرف است ، مامورین جاسوسی دول نه چندان دوست با پاسپورت کشور ثالث ! ) به تاسیسات اتمی و نظامی کشور که تا فیها خالدون مان را بو کشیده اند و نمونه برداشته اند گرفته تا اعطای امتیازات عجیب و غریب به روسها ، چینی ها و هندی ها به امید اینکه شاید بتوانند رای وتو شان را در جیب داشته باشند . در مقابل چیزی که تحویل اهل خانه شده رجز خانی ها و «به کفشم! » گفتن های مذاکره کننده گان است. از دید میز اگر بنگریم حریف ایرانی با امید بسیار توپ زده و چهار برگش را به امید strait نگه داشته است.
میماند حریفان اروپایی ، روسی، چینی و آمریکایی که با سفرهای مکرر بین سرانشان دستشان را برای یکدیگر تا آنجا که ممکن بوده رو کرده اند و در صورت نیاز کارتهایشان را زیر میز عوض و بدل نموده اند و قرار و مدارهایشان را حسابی پخته اند که آخر شب سر پول قوری دعوایشان نشود.
انگار شب دیگر دارد به انتها میرسد و حوصله همه از این بازی کشدار سر میرود . گویا این دوشنبه حریفان آن سوی بالاخره تصمیم نهایی خود را گرفته اند و پس از چیدن ورقهای خود به نحو دلخواه (اعم از اطمینان یافتن از یار سعودی در تامین نفت مورد نیاز در صورت تحریم تجاری ایران و باز چینی نیروهای نظامی واکنش سریع و نیز کار روی قائله های اپورتونیستی قیبله ای – منطقه ای ) با آگاهی از دست نه چندان خوب حریف ساده دل ایرانی که هنوز مشغول رجزخانی برای اهل منزل است rest او را خوانده اند.
حریف ایرانی که گویا صحت رجزهایش به خود او نیز مشتبه شده ، با حرکاتی تبلیغاتی نظیر سخنرانی های آتشین ضد یهودی و تشکیل دیواره گوشتی دور تاسیسات اتمی (که تا دیروز اساسا منکر وجودشان میشد !) سعی در به هم ریختن تمرکز حریفان دارد . از سوی دیگر طرف ایرانی با دادن پیشنهادهای عجیب و غریب ( نظیر آنچه در سازمان ملل ارائه شد و طرف مقابل آن را بشدت لوس و مایوس کننده ارزیابی کرد) وانمود میکند که بسیار مبتکر و غیر قابل پیش بینی ست و این نیز نشانه از مهارت او در این پوکر نفس گیر و برگهای برنده اش دارد. در حالی که زانوهای لرزان و چشمان نگرانش ،دست او را برای حریف رو کرده و طرف مقابل نیک میداند که مسایلی نظیر نرخ بیکاری ، تورم اقتصادی دو رقمی ، اقتصاد معتاد به پول نفت و عدم کفایت دستگاههای مدیریتی و نیز جنگ قدرت آشکار جناحهای حکومت توان مقابله بازیگر ایرانی را ربوده است. بازیگری که حتی از عهده جمع و جور کردن حرکت محدود صنفی رانندگان شرکت واحد برنیامده و به جای اعطای امتیازات محدود صنفی و استخدامی به مشتی انسان زحمت کش و سعی در مهار اوضاع ، بی دلیل ابعاد امنیتی – سیاسی به این نارضایتی محدود داده و هزینه آن را بی هیچ برهانی تا حد یک شورش گروهی بالا برده است.
یار ایرانی که از اکنون rest خود را در شورای امنیت باخته میبیند ، رجز خانی برای دور بعد ورق را شروع کرده و از گرو گذاشتن النگو و گردنبند طلای خانم خانه و فرش زیر پای بچه ها نیز در این راه مضایقه نمیکند. به امید آنکه معجزه ای اتفاق افتد و برگ برنده ای به دست آید.
شاید چیز زیادی اصول دیپلماسی و سیاست بین المللی سرم نشود ، اما نیک که می نگرم ، با عرف رایج در بازی پوکر، حاصل این معرکه را چیزی جز کارتون خوابی خورشید خانم و آوارگی بچه ها نمیبینم.
خدا کند اشتباه کنم. بیایید بنشینیم و برای خودمان دعا کنیم.