فقط بگو …

نه!
قبول نمی کنم که گرفتار بودی
دستت به بند بود و راهی نبود بگویی که زنده ای
(که مرگ تنها به قطع نفس های بریده نیست )
قبول نمی کنم که بگویی خطوط تلفن کلافه بودند و
هیچ کس مرا به تو متصل نمی کرد
به قافیه میندیش بیش
که پیش از تو بیش کشته است
به صافی کوچک مردان حقیر میندیش
که نام نهنگ از دریا فراتر می رود
به نام خویش بیندیش
به طنز روزگار که جنگ مجازی صافیان و صافی شکستن است
به روزهایی که مضمحل می شوند
به چایی مادر که بر میز کهنه آشپزخانه سرد می شود
به چراغی که در مه-دود دور جنگل نیم سوخته هنوز را سوسو می زند
که گرفتار خویش بودی
دستت به دلت بند نبود و مصلحت تو را لگد کرد
چنان که ما به سکوت خویش مرگ خویش را پیش تر تایید کردیم .
گاهی فقط بگو که زنده ای
گاهی فقط آهی باش
برای درخشش چشم کودکانی که در راهند
برای کوک ساعت که بیدارمان کند به وقت وقوع
همین!